در سال 1939، ژان زه [Jean Zay]، وزير فرهنگ وقت فرانسه، پيشنهادي مبني بر ايجاد يک رويداد سينمايي در سطح جهان را ارائه داد. شهر کن به دليل آفتابي بودن و برخورداري از محيطي جذاب و مسحورکننده براي اين رويداد فرهنگي مهم انتخاب شد. اولين جشنواره که به رياست لويي لومير، يکي از دو برادر مخترع سينماتوگراف، برگزار گرديد، به دليل وقوع جنگ جهاني دوم حرف زيادي براي گفتن نداشت. ولي از سال 1945 به بعد، به ويژه تحت تأثير وزير امور خارجه وقت، ايده جشنواره مجدداً متبلور شد و در سپتامبر 1946، اولين جشنواره بين المللي فيلم در کازينوي سابق کن افتتاح گرديد.
اين جشنواره به استثناي سال هاي 1948 و 1950 [به دليل کسري بودجه] همه ساله برگزار شده است: ابتدا در ماه سپتامبر و از سال 1951 به بعد در ماه مي و به طور ميانگين به مدت 2 هفته. اين جشنواره در سال 1968 بنا به دلايل سياسي و شورش هايي که در محله دانشگاه سوربن توسط دانشجويان به راه افتاده بود برگزار نشد.
پابلو پيکاسو- ژان کوکتو 1957
اين رويداد بزرگ فرهنگي در اولين سال هاي برگزاري خود، حال و هواي يک تظاهرات توريستي و جهاني را داشت. ولي اين جشنواره به مرور زمان، با نمايش فيلم هاي نوآور و خلاق، افزايش تعداد شرکت کنندگان و اهميت يافتن مسايل نوين اقتصادي به يک صحنه ملاقات بين المللي و اجتناب ناپذير براي دست اندرکاران سينما تبديل شد؛ تا بدان حد که از سال 1972 به بعد، اين ديگر کشورها نبودند که فيلم هاي جشنواره را تعيين مي کردند، بلکه خود جشنواره گزينش مناسب را انجام مي داد. نخل طلايي خيلي سريع به پرافتخارترين و معتبرترين جايزه حرفه اي سينمايي در جهان تبديل شد.
به موازات گزينش رسمي بهترين فيلم ها و بهترين عوامل سينمايي، دو بخش ديگر يعني "هفته بين المللي منتقدان" و "پانزده روز کارگردانان" نيز ايجاد شدند. اين دو رويداد فرهنگي نيز به ترتيب در سال هاي 1962 و 1969 مطرح و در هر يک از آنها نيز يک فيلم برتر گزينش مي شود. در سال 1978، ژيل ژاکوب به عنوان نماينده کل جشنواره، جايزه ديگري را تحت عنوان "دوربين طلايي" ايجاد کرد تا به بهترين فيلم هر سه رويداد، در آن واحد، تعلق گيرد.
در سال 1959، با ايجاد "بازار فيلم" به طور رسمي، باز هم به اهميت و تأثيرات اين جشنواره افزوده شد. اين بازار امکان تجربه يک فضاي تجاري- فرهنگي و تسهيل در ملاقات بين خريداران و فروشندگان صنعت سينماتوگراف را به وجود آورد.
آلفرد هيچکاک – تيپي هيدرن 1963
در سال 1998، ژيل ژاکوب بخش رقابتي "سينه فونداسيون" را خلق کرد. در اين بخش فيلم هاي کوتاه و متوسط مکتب هاي مختلف سينمايي از سراسر جهان شرکت مي کنند و هدف آن کشف استعدادهاي جديد و کمک به پيشرفت آنهاست. و در راستاي همين مسأله، جشنواره در پاييز سال 2000 دفتري را در پاريس تأسيس نمود که به عنوان محل پذيرش، همين هدف را دنبال مي کند: دادن فرصت به کارگردانان جوان براي توسعه پروژه هايشان در خارج از کشور خود و تسهيل در انتشار و پخش آثار هنري آنها.
در سال 2000، ژيل ژاکوب به جاي پير ويو که از سال 1985 در سمت رييس جشنواره کن بود، به اين سمت برگزيده شد. دستياران وي کاترين دميه، به عنوان دبير اجرايي، و تيري فرمو به عنوان دبير هنري جشنواره هستند که تحت نظارت او فعاليت مي کنند.
اگر بتوان جشنواره کن را مکاني مناسب براي پيشرفت سينماي جهان به حساب آورد، مطمئناً مسأله ارزش گذاري و توجه به استعدادهاي هنرمندان نوآور که مي توانند با نقش متقابل خود به شکوه اين جشنواره بيفزايند، در وهله اول قرار دارد. شهرت جشنواره کن با گذشت سال ها و براساس تعادلي که بين کيفيت هنري فيلم ها و بازتاب تجاري آنها برقرار مي گردد، همچنان روبه افزايش است.
ژان مورو 1958
مسلماً جشنواره کن با اطمينان بخشيدن به فيلمسازان و تدارک يک سکوي پرتاب منحصر به فرد و درعين حال بين المللي براي آنها، مي تواند پيشرفت ها و گرايش هاي مختلف سينماتوگراف را در سراسر جهان بازتاب دهد. عمل کردن به اين مهم در قالب يک فرمول و يک دستورالعمل امکان پذير خواهد بود: "سينماي آزمون و خطا براي عموم مردم".
